| |
| Gisterenavond won Nederland met 3-0 van Italie. En het centrum van Utrecht heeft dit geweten ook. Vanochtend reed ik nietsvermoedend over de Drift heen en dan zie je dit. Ik denk dat de Oranje-gekte officieel is uitgebroken.  | |
|
| Vroeger speelde ik op de N64 het geweldige spel: Crash Test Dummies. Van die gele figuren, die ze normaal in auto's plaatsen om te kijken wat voor impact een botsing heeft. Op die manier weten ze of alles wel daadwerkelijk werkt zoals het hoort te werken, zoals een airbag. Maar dan vind ik toch één ding raar: waarom dragen ze kleding? Ik bedoel: willen ze kijken of de kleding ook scheurt? Het ziet er wel netter uit. Dat moet gezegd worden.  | |
|
| Elk mens denkt eigenlijk constant na. Onbewust, bewust - dat doet er eigenlijk niet eens toe. Zojuist heb ik nog de 'dames in de dop' gezien en dan ga je je toch afvragen of deze stelling nog wel klopt, maar in principe denkt elk mens elk moment wel iets. Ik denk ook heel de dag, net als elk mens. Ik denk heel veel; soms veel te veel, naar mijn idee. Keuzes worden constant overdacht. Vantevoren, achteraf. En nu bedacht ik mij dat ik mijn hersenspinsels maar eens op moest schrijven. Alledaagse hersenspinsels. Hersenspinsels waar je op het eerste moment eigenlijk denkt niets aan te hebben, maar het zet jou dan ook weer even aan het denken. En zo denken we verder.
Laatst reed ik met mijn herkenbare rode fiets over de Amsterdamse Straatweg en kwam ik een verdwaalde vrachtwagen tegen. Nu zijn vrachtwagens niet iets waar ik mij enorm over verbaas, ook al vraag ik mij al jaren af of de banden van vrachtwagens ook simpele ventieldoppen hebben en je dus eigenlijk uit kattenkwaad ook een band van een vrachtwagen kan laten leeglopen. Maar wat ik mij nog meer afvroeg, zijn die gele borden die je vaak op het dashboard van de vrachtwagens ziet. Meestal zijn deze gemaakt van het materiaal waar ook nummerborden van worden gemaakt. Op deze borden staan dan bijvoorbeeld namen als 'Gerdrien' of 'Priscilla'. Wat ik mij nu dus afvraag, is waarom mensen in hemelsnaam deze borden op hun dashboard zetten? Is het zodat de ander kan zien dat zij iemand kennen met de naam 'Gerdrien'? Ik hou van informatie, maar deze informatie klinkt mij wat overbodig. Of zal het zijn omdat ze soms de namen vergeten? Zodat ze 's nachts bij de benzinepomp langs de voorkant van hun vrachtwagen lopen en denken: 'oja, Gerdrien, dat is de naam van mijn vrouw.' Nee, daar geloof ik eigenlijk ook niet in. Dus waarom dan dergelijke dingen op je dashboard plaatsen? Of zal het dan voor Gerdrien zijn gedaan? Dat het meer zoiets is als een trouwring? Dat Henk de vrachtwagenchauffeur het naambord omlaag doet, als hij stiekem een uitstapje doet bij een gezellige kroeg in de buurt. Maar wat ik mij dan nog meer afvraag, is de reden dat ze het drukken op een nummerbord? Waarom niet gewoon dik karton? Stukken goedkoper, lijkt me. Dat zal dan wel met de koffie te maken hebben; koffievlekken gaan maar moeilijk uit karton. En zo'n nummerbord kan je tenslotte altijd poetsen. | |
|
| To expect or not to expect Jarenlang heb ik er over nagedacht en ook jarenlang kreeg ik een bevestiging dat deze gedachte klopte. Er waren nauwelijks uitzondering en elke keer was het weer terug te herleiden. Elke keer ging het toch weer daarom. Jarenlang heb ik ook gedacht dat iedereen dit wist – dat het als een logische redenering was, als een 1+1=2. Maar als je dan in gesprek was met iemand, bleek toch altijd weer dat diegene er weer een klein beetje van opkeek. Het gaat namelijk om datgene waar je leven bij valt of staat. Verwachtingen. Het is een woord wat je constant de hele dag hoort. Nu klinkt het natuurlijk nogal desastreus dat je leven alleen maar om verwachtingen draait, maar toch ben ik ervan overtuigd dat verwachtingen een groot deel danwel je hele leven beïnvloeden. Je herkent het constant in je eigen leven en je hoort ook constant hetzelfde: ‘als je maar niet te veel verwacht, dan kan het altijd meevallen.’ Of ‘mijn verwachtingen waren toch te hoog.’ In beide situaties houdt het in dat als je je verwachtingen maar bijstelt, dat dingen daardoor gaan meevallen. Als situaties meevallen, brengt dat juist meer plezier in het leven. Ook zo’n schrijnend voorbeeld is het cliché ‘de leukste feestjes zijn diegene waar je het minst van verwachtte.’ Als je dus echter de link legt tussen hoge verwachtingen – minder plezier en lage verwachtingen – hoger plezier, zou je dus kunnen concluderen dat een pessimist een plezieriger leven zal leiden dan een optimist. Een pessimist heeft tenslotte overal erg lage verwachtingen van en alles zou dus moeten meevallen. Echter, uit onderzoeken blijkt weer dat pessimisten minder gelukkig zijn dan optimisten. Snap jij het nog? | |
|
| Newton Faulkner in Tivoli de Helling. Geweldige entertainment. De nieuwjaarsconference van Newton Faulkner De Engelse singer-songwriter geeft een mooi optreden, waar ook vooral gelachen werd
Woensdag 9 januari staat Newton Faulkner in een uitverkocht Tivoli de Helling, een van zijn concerten in Nederland. Hiervoor stond hij al in een uitverkocht Paradiso en in de Doornroosje. Newton Faulkner is vooral bekend van zijn singles ‘Teardrop’, de cover van Massive Attack, en de hitsingle ‘Dream Catch Me’. In zijn voorprogramma staat Dearhunter, een Nederlandse singer-songwriter. Deze solo-artiest stond ook al in het voorprogramma van Newton Faulkner in de Doornroosje in Nijmegen. Aan de hand van alleen een gitaar of alleen de piano brengt hij mooie popliedjes. Herfst-achtige popliedjes, welke altijd beluisterd worden bij de open haard met een grote kop warme chocolademelk. Hij brengt een leuk achtergrondmuziekje voor het binnenstromende publiek, maar krijgt toch erg weinig aandacht. Dit komt ook mede door het feit dat alle tracks die hij speelt, negen in totaal, nogal veel van elkaar weg hebben en daardoor ook niet erg opvallen. Daardoor krijg je een beetje het idee dat je te maken hebt met een ‘dertien-in-een-dozijn’ zanger. Newton Faulkner stelt daar zelf een totaal ander beeld tegenover: mooie popliedjes, maar ook vooral heel veel connectie met het publiek. Elk nummer heeft een verhaal, en hij is bereid ook elk verhaal met alle details uitbundig te vertellen. Allereerst start hij met het nummer ‘Into the Light’, welke ook afkomstig is van zijn debuutalbum ‘Hand Built by Robots’. Eigenlijk heeft hij vanaf het begin van het concert tot aan het eind de aandacht van het publiek goed te pakken en worden mooie nummers als ‘Uncomfortably Slow’ afgewisseld met poppy tracks als ‘Dream Catch Me’ en ‘People Should Smile More’. Met nummers als ‘UFO’ laat hij het publiek mee dansen, op aanvraag speelt hij de begintune van de eeuwig bekende serie Baywatch en met ‘Gone in the Morning’ zingt het publiek volmondig mee. Dit zijn maar enkele voorbeelden van hoe Newton Faulkner het publiek niet alleen vermaakt met zijn muziek, maar ook met zijn leuke praatjes tussen de nummers door en de hele connectie met het publiek. Er wordt gelachen, er wordt gedanst en er wordt meegezongen. In zijn toegift, welke hij al had aangekondigd, speelt hij als klap op de vuurpijl nog een van de beste nummers ooit gemaakt: ‘Bohemian Rhapsody’ van Queen. Met alleen een gitaar in zijn hand maakt hij het mogelijk om toch op een goede manier het moeilijke nummer voort te brengen. Het resulteert dan ook in een groot applaus van het aanwezige publiek. Newton Faulkner laat met dit concert zien dat hij een enorme gift heeft om mensen te vermaken, met zijn leuke en mooie muziek, maar ook met alle andere aspecten van het vak. Daardoor is dit concert in Tivoli de Helling gewoon een erg leuke avond geworden. En daarmee durf ik voor ieder te spreken die aanwezig was. | |
|
| Voor 3VOOR12/Utrecht ging ik gisteravond naar Tivoli om een schitterend concert van Spinvis mee te maken. Hieronder staat het resultaat.
Het experiment dat Spinvis heet Spinvis sluit dit hoofdstuk van zijn carrière mooi af in Tivoli
Dinsdag 18 december staat Spinvis in Tivoli Oude Gracht, een van zijn laatste concerten in de Lage Landen. Spinvis zal hierna een jaar lang niet optreden, omdat hij zich geheel gaat richten op het maken van een film. Hij sluit in Tivoli dus een hoofdstuk af van zijn carrière waarin hij veel optrad en meerdere albums maakte. Spinvis kreeg daardoor al snel het stempel van een bezige bij. Hij experimenteert vooral veel met verschillende stijlen, met als voorbeeld het album ‘Ja!’ met dichter Simon Vinkenoog.
Het concert in Tivoli is uitverkocht en rond 20.00 uur begint het voorprogramma: The Madd. The Madd is een Rotterdamse band met een frontzanger die een carrière als radio DJ lijkt te ambiëren. Hij praat energiek alle nummers aan elkaar en schuwt niet om daar soms vreselijke radio clichés aan te binden. The Madd heeft verdacht veel weg van de Deense band The Hives qua kleding en qua muziek. In een kort tijdsbestek schreeuwt de vierkoppige band Tivoli wakker aan de hand van negen nummers, die bol staan van de energie en simpele teksten. Door het harde volume gaan echter de vingers vaker in de oren dan in de lucht en is het vooral wachten tot Spinvis opkomt. Aan de hand van een zevenkoppige band, waaronder een trompettist (Hans Dagelet) en een celliste (Saartje van Camp), treedt Spinvis vanavond op. Op een groot scherm op het podium worden beelden geprojecteerd, waaronder verscheidene clips van zijn singles. Hij opent met het nummer ‘Bagagedrager’, maar het publiek lijkt er nog niet klaar voor te zijn. Op het moment gebruikt hij twee microfoons, waarvan er één zijn stem verstoort. Het geeft een apart effect mee aan zijn nummers, maar er wordt nog maar mondjesmatig op gereageerd. Ook ‘Astronaut’ en ‘Limonadeglazen Wodka’ brengen hier geen verandering in. Pas bij het spelen van ‘Voordeel van Video’ wordt men levendiger, wat mede komt door een mooie gitaarsolo van Spinvis zelf. Vanaf dat moment heeft de band de smaak te pakken en worden bekende nummers als ‘Wespen op de Appeltaart en ‘Dagen van Gras, Dagen van Stro’ vlekkeloos gespeeld. Vooral ‘Wespen op de Appeltaart’ brengt luid gejuich met zich mee en op het podium lijkt zich een klein feestje af te spelen. Met alle verschillende instrumenten worden de nummers voorzien van effecten, wat de meeste nummers ten goede komt. Zo wordt onder andere het nummer ‘Flamingo’ op een geweldige manier ondersteund door de trompettist. De hoogtepunten van de avond lieten echter nog op zich wachten. Deze waren namelijk voor het laatst bewaard. Een acht minuten durende versie van ‘In de Staat van Narcose’ wordt voorzien van een indrukwekkende solo van de celliste, waardoor de track wat weg heeft van een mooi georganiseerde chaos. En de toegift ‘Smalfilm’ wordt door Spinvis solo gespeeld en ondertussen wordt de uitgetekende versie van het nummer geprojecteerd op het scherm achter hem. Spinvis laat deze avond zien dat hij inventief is en makkelijk experimenteert met instrumenten en beeld, wat uiteindelijk ook zijn kracht is. Ik ben bang dat we hem volgend jaar nog zullen gaan missen. | |
|
| Toen bloggen op zijn hipst was, kwamen er zelfs in de Volkskrant o.a. wetenschappelijke artikelen over het fenomeen. Hierin vermelden ze bijvoorbeeld dat het bloggen een aantal spelregels bevat. Eén daarvan heb ik enorm geschonden, nl. de regel dat je je blog moet bijhouden voordat hij doodbloedt. Mijn blog is dood. Niks meer waard. Morsdood. Na 29 september is er niks meer verschenen. Geen nieuws uit Utrecht, het leven staat hier blijkbaar stil. Nou, niks is minder waar, wat uiteindelijk ook weer dé reden is dat er niks meer verschenen is. Zo heb ik tussen 29 september en het heden een aantal artikelen voor 3VOOR12/Utrecht geschreven, ben ik voor de redactiecommissie nog op stap geweest bij een bekende CIW'er en is er nog veel en veel meer gebeurd. En toch vermeldde ik niks. Eigenlijk denk ik dat bloggen úit is. Het heeft zijn tijd gehad, gekend en beleefd, maar nu is het toch ook wel weer over. Wetenschappelijke blogs zijn en blijven uitermate populair en de grote 'weblogs' als GeenStijl zijn ook niet meer omver te kogelen, maar die kleine weblogs van simpele lui als ik zijn úit. Niet meer interessant. Op naar het volgende. Maar wat is het volgende? Geen idee. Ik zal nog wel blijven bloggen, ook al is dat alleen maar omdat ik het leuk vind om onzin te posten op Internet. Gewoon typen en er niet over nadenken. Medebloggers als Lieke en Cloe schrijven schitterende poetische verhalen. Jaloersmakend, eerlijk waar, maar niet mijn ding. Zie je mij al poetisch praten? Misschien iets te rechttoe-rechtaan, misschien iets te nuchter voor zulke zaken. Ode aan artiesten als medeblogger Piggen deed voor Bruce 'the Boss' Springsteen zie ik ook nog niet maken, ook al heb ik ooit Kings of Leon wel de hemel in geprezen. Maar die verdienden het op dat moment. De humor van Jorik zal ik nooit halen, daar heb ik mij allang bij neergelegd. Nee, eigenlijk heb ik bloggen nooit voor de lezer gedaan, maar eigenlijk meer voor mezelf om gewoon te typen. Gewoon mijn vingers de training te geven en mijn gedachten te laten gaan. Trouwens, mijn tip van deze week: Newton Faulkner. En ik heb een kaartje over voor 7 januari in de kleine zaal van de Paradiso. Iemand? Check gewoon zijn versie van 'Teardrop' van Massive Attack: http://www.youtube.com/watch?v=QGLmu4x28VE&feature=relatedEn dan natuurlijk ook even 'Dream Catch Me': http://www.youtube.com/watch?v=YN4lAndjB1E&feature=related EDIT: Het kaartje voor Newton Faulkner is zojuist goed besteed bij een verjaardag. Mijn dank voor uw enorme interesse. | |
|
| Fenomeen in wording
Is het mogelijk te spreken van een fenomeen als het pas twee keer heeft plaatsgevonden? Laat ik het dan houden op een fenomeen in wording. Een feit is het dat het Letterenfeest wat op 27 oktober voor de tweede maal werd gehouden een enorm succes is.
Tekenend voor dit succes was, net als vorig jaar, de enorme rijen. Daar waar vorig jaar de rijen nog van ongeveer drie kwartier waren, werd dat record dit jaar overschreden. Een uur? Minstens. Veel literaire scheldwoorden – we blijven communicatie studenten – richting de crew, maar uiteindelijk kan daaruit ook worden geconcludeerd dat het Letterenfeest niet hoeft te klagen over haar populariteit. Na een uur te hebben staan kleumen en kleunen in de rij, waar meerdere mensen de afgezaagde grap ‘let’s go met de rij’ maakten, waren we dan eindelijk binnengedrongen in de grotten van het stadhuis. Toch altijd een apart sfeertje, bedenkend dat je onder het grote stadhuis van Utrecht doorfeest. Kleine gangen, oude muren, lage plafonds – het heeft wel wat.
Echter, ik betaalde geen 4 schamele euri voor de architectuur. Op naar mijn feestmaten Jorik, Piggen en Mirre om wat welverdiende biertjes te gaan drinken. Zij waren gespot vlakbij de bar bij de Arena, dus dat moest geen probleem zijn. Dat werd het wel. Enorme opverstoppingen bij de nauwe gangen, die ik hiervoor nog prees, maar op dat moment eerder vervloekte. Enige frustratie en minuten verder, was daar dan uiteindelijk het welverdiende biertje. Ondertussen ook wat rondgeneusd in de verschillende zalen en de verscheidenheid qua muziekstijlen stemde mij tevreden. Drum ’n bass en dance in de Arena, wat 80’s en 90’s voor de ouderejaars in het midden en de wat hippere poppy tracks in de eerste zaal. Dat deze verscheidenheid ook goed aansloeg, was wel duidelijk, want elke zaal stond goed vol. Waar vorig jaar nog wel eens een zaal wat minder bevolkt was, was dat dit jaar niet het geval. Een pluspunt, dus.
Uiteindelijk situeer ik mijzelf vlakbij de Arena, omdat het heen en weer lopen eigenlijk al geen optie meer was. Om nou een kwartier te gaan wachten om uiteindelijk erachter te komen dat daar toch niet diegene was die je zocht, was de moeite niet. De biertjes, wijntjes, glazen water vloeien rijkelijk aan de bar van de Arena, om uiteindelijk aan het eind van de avond te concluderen dat je toch nog te veel muntjes had gekocht. Ik bleek niet de enige die deze enorme overschatting had gemaakt, want toen ik uiteindelijk om 03.45 mijn muntjes probeerde weg te geven, namen vele mensen ze niet aan – ‘ik krijg die van mijzelf niet eens op.’ Even overwoog ik om 20 broodjes bapao in verpakking mee te nemen, maar dat was ook weer zo not done.Gelukkig kwam ik snel daarop nog Piggen en Remco tegen – de mannen die je op zulke momenten graag uit de brand helpen. Ik had op dat moment al besloten de fiets te gaan pakken, want een heldere geest was vereist op de vrijdag. Het mooiste feestje ooit was het niet geworden. Daar was het simpelweg te druk voor, waardoor je veel mensen misliep. Zonde, want het bleek maar weer dat CIW en vooral SV Contact zeer goed vertegenwoordigd was. Volgend jaar met z’n allen afspreken bij de bar van de Arena? Kan ik tenminste met jullie allen proosten!  | |
|
| Henry en dat ene boek. Onafscheidelijk van elkaar. Henry had de neiging altijd dat boek met zich mee te dragen.
Niemand wist wat voor boek het was, omdat Henry het zelf had geschreven. Had hij het daarom altijd bij zich? Om er dan, als er iets in zijn hoofd op kwam, er nog wat bij te krabbelen? Niemand zag hem ooit schrijven, dus waarschijnlijk niet.
Misschien zag hij het meer als een knuffel, zoals kinderen die altijd bij zich dragen. Henry was al wel 28, dus enigszins vreemd was het wel.
Henry was nou eenmaal niet de meest ordinary jongen die je tegen kon komen. Geboren als een kind van twee rijke ouders, kwam Henry niets te kort. Op het eerste gezicht dan. Henry was, zoals al eerder gezegd, geen ordinary jongen. Zijn ouders hebben dit nooit echt onder ogen willen zien. Natuurlijk vroegen ze zich het wel af wat het nou was met hem, omdat hij slechte cijfers haalde op school en laat staan ooit een vriend of vriendin mee naar huis nam. Maar de ouders hadden ook andere zaken aan hun hoofd en daardoor werden de problemen van Henry nog wel eens op de achtergrond geschoven. Henry leerde hier al snel mee omgaan. Hij moest wel.
Op 12-jarige leeftijd vlucht Henry het huis uit. Hij zelf zal het later geen vluchten meer noemen, maar simpelweg 'weg lopen'. Niet rennen, niet hollen, niet vluchten, maar gewoon lopen. Zijn ouders hebben hem misschien zelfs wel weg zien lopen. Misschien ook niet. Niettemin doet het er ook niet toe, want achter Henry aangaan was nooit een optie. Op 12-jarige leeftijd met alleen een rugtas op weg naar de wijde wereld. Op weg naar meer geluk, dat wat hij thuis nooit echt had kunnen vinden. Het was een gewaagde stap, maar Henry wist ook dat hij niet meer thuis kon blijven. Het was noodzaak.
Henry vluchtte met de trein naar Berlijn. Berlijn was niet ver weg en volgens de boeken die Henry al had gelezen, was het een stad van vrijheid. Een stad waarin de kunst hoogtij vierde en waar hij dus zijn eigen vrijheid kon zoeken. Hoe jong ook, Henry was tevreden over het avontuur wat hij was begonnen. Gezegend met een aardige schilderkunst, ging Henry jaren achtereen pleinen langs met zijn schilderijen. Ondertussen leefde hij van het kleingeld wat hij ermee verdiende en hielp het die heilsarmee Deutschland ook een handje mee. Vrijheid, blijheid? Nee. Henry was nooit tevreden over wat hij echt had. Begrijpelijk, want hij had eigenlijk ook simpelweg niks. Geen geld, geen huis, geen vrienden (naast de dronken zwervers die altijd hingen bij de Salierring). Toen bleek dat zijn schilderkunsten niet veel geld opleverde, ging Henry over op het schrijven. Onder andere het boek wat hij later altijd bij zich droeg, maar daarnaast ook andere boeken als 'Deutscher Spendenrat' en 'besonderen Gottesdienst'.
Het schrijven blijkt Henry beter te liggen, maar toch komt er nooit een echte doorbraak. Hij laat zijn boeken altijd drukken door de plaatselijke drukker die op de hoek bij de Salierring zat. Meestal maar vijf stuks, want volgens Henry, zo bleek later, had hij niet de verwachting dat er meer dan vijf verkocht zouden worden. Hij had eigenlijk altijd gelijk. Een boek kopen van een zwerver wordt nou eenmaal niet snel gedaan. Wel wordt er met steeds meer nieuwsgierigheid gekeken naar het boek wat Henry altijd bij zich draagt. Het lijkt elke week dikker te worden, maar het heeft geen kaft. Simpelweg alleen dunne papiertjes die met 'n touwtje aan elkaar zijn gebonden. Jaar in, jaar uit loopt Henry met zijn boek onder z'n arm door de stad heen. Hij heeft weinig bezittingen, maar het is opvallend dat Henry er toch altijd op een manier nog goed uit kon zien. Hij zwoer altijd de alcohol en de drugs af, omdat hij wist dat dat zijn ultieme ondergang zou zijn. Hij blijft erg mager, maar dat zat al altijd in zijn bouw. Zijn vader en moeder zochten nooit meer contact met Henry, ervan uitgaande dat hij wellicht ergens overleden was of naar het buitenland was gevlucht.
Maar dat boek. Iedereen intrigeerde het. Waarom geen kaft? Was het nog niet duidelijk wat voor boek het zou gaan worden? Of was het helemaal geen boek en schreef Henry alleen zijn minimale uitgaven erin op? Het boek werd steeds dikker, dus het kon niet echt om Henry's uitgaven gaan was de gedachte. Het moest wel een boek zijn. Henry's passie was schrijven, dus in zoverre was 1+1=2. Jaren gaan voorbij. En het boek wordt maar dikker. Meerdere mensen vragen Henry ernaar, maar hij praat er niet graag over. De enige reactie die bewaard is gebleven, is: 'ooit zal alles duidelijk worden'. Men wist op straat dat Henry op jonge leeftijd zijn ouders al was ontvlucht en men ging er vanuit dat het boek dus waarschijnlijk daarover zou gaan. Over de strijd tegen zijn ouders en zijn wil om anders te zijn. Maar kende men Henry wel echt?
Als Henry eenmaal 27 jaar is geworden, gaat zijn mentale gezondheid steeds meer achteruit. Schrijven doet hij niet meer, ook al beweert hij zelf dat het dikke pakket van papier 'klaar' is. Zijn geheugen gaat achteruit en Henry spreekt niet vaak meer. Ook niet met de zwervers op de hoek van de Solierring. Zelfs hen niet. Veel vergeten Henry, terwijl hij wegkwijnt op straat. Uiteindelijk trekt hij met zijn spullen en zijn boek richting de grote kerk van Berlijn; 'der hohle Zahn'.
Een dag later vindt de pastoor van 'der hohle Zahn' een groot pak papier voor zijn deur. Het is het pakket van Henry. De titel is met dikke letters op de voorste pagina geschreven: 'das Sein ist ein Zug'.
Henry was die nacht uitgestapt. | |
|
| Dit is geen ode aan Debby. Niet omdat ze die niet verdient, integendeel, maar omdat ze die al elke dag krijgt en om dat nou via Internet te doen is ook weer zo 'nerdish'.
Nee, deze blog is echter wel geheel gewijd aan haar, want ik wil even de aandacht vragen voor haar kleine projectje waaraan ze gaat beginnen volgende week. Sud-Afrika. Het land van míjn dromen en zij gaat er 'n maand heen. En dan ook nog om in 'n weeshuis te gaan werken en die kleine Zuid-Afrikanen vol te gooien met cadeaus en weer hoop te geven. Een maand werken voor alleen maar een salaris uitbetaald in glimlachen.
Eigenlijk is dit toch 'n ode. Deb, chapeau.
--------------
Voor jullie allen die dit lezen, geef ik een link naar haar blog;
http://www.debbyvanadrichem.helptmee.nl | |
|
|
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
justinblogt's journal